NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE (13.09.2026)

W niedzielne popołudnie 13 września, zgromadziliśmy się w naszej parafii na kolejnym nabożeństwie fatimskim. Wspólnie odmówiliśmy różaniec, rozważając tajemnice chwalebne.
Wpatrując się w Chrystusa Zmartwychwstałego, przypomnieliśmy sobie, że żaden grzech ani ludzkie zagubienie nie są silniejsze od Bożego miłosierdzia. Modliliśmy się za ludzi oddalonych od Boga, za konających oraz za tych, za których nikt się nie modli. Prosiliśmy również o pokój na świecie, pojednanie w rodzinach i przemianę naszych serc.
Pierwsze objawienie Maryi trójce małych, niepiśmiennych i pobożnych dzieci trudniących się pasterstwem: Hiacyncie Marto (1910-1920; siódma i ostatnia córka Manuela Pedro Marto i Olimpii de Jesus), jej o dwa lata starszemu bratu Franciszkowi (1908-1919) oraz ich ciotecznej siostrze Łucji dos Santos (1907-2005; 13 maja 1948 r. przyjęła habit w Karmelu Świętego Józefa w Coimbrze; 31 maja 1949 roku złożyła śluby jako karmelitanka bosa, przyjmując imię Maria Łucja od Jezusa i Niepokalanego Serca) miało miejsce 13 maja 1917 r. (było ono poprzedzone trzykrotnym ukazaniem się dzieciom Anioła Pokoju w 1916 r.).
„Nasza Pani – według opisu Łucji – ubrana na biało, bardziej błyszcząca niż słońce powiedziała nam dzieciom: «Nie bójcie się! Jestem z Nieba! Chcę was prosić, abyście tu przychodziły co miesiąc o tej samej porze… Odmawiajcie codziennie różaniec, aby wyprosić pokój dla świata»”.
Miesiąc później, podczas drugiego objawienia, 13 czerwca, Maryja obiecała zabrać wkrótce do nieba Franciszka i Hiacyntę. Łucji powiedziała, że Pan Jezus pragnie posłużyć się jej osobą, by Maryja była bardziej znana i kochana, by ustanowić nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca. Dusze, które ofiarują się Niepokalanemu Sercu Maryi, otrzymają ratunek, a Bóg obdarzy je szczególną łaską. Trzecie objawienie z 13 lipca przedstawiało wizję piekła i zawierało prośbę o odmawianie różańca. Czwartego objawienia przewidzianego na 13 sierpnia nie było z powodu aresztowania dzieci przez starostę powiatu Vila Nova de Ourém, znanego masona, który przesłuchiwał widzących w domu i na parafii w Fatimie. Następnie uciekł się do podstępu i proponując, że zawiezie dzieci do Cova da Iria, zabrał je do swego domu w Ourém. Tam straszył je, grożąc, że usmaży ich w oleju, a w końcu umieścił dzieci w więziennej celi razem z pospolitymi przestępcami. W piątym objawieniu 13 września Maryja ponowiła prośbę o odmawianie różańca. Ostatnie, szóste objawienie dokonało się 13 października. Mimo deszczu i zimna w dolinie Cova da Iria zgromadziło się ponad 70 000 ludzi. „Cudem słońca” Matka Boża potwierdziła prawdziwość swoich objawień. Podczas tego objawienia powiedziała:
„Przyszłam upomnieć ludzkość, aby zmieniała życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami. Niech ludzie codziennie odmawiają różaniec i pokutują za grzechy”.
Po objawieniach od 13 maja do 13 października 1917 r. dzieci-pastuszkowie całkowicie podporządkowali swoje życie Bogu na wzór Maryi. „Tak” wypowiedziane wobec „Pani jaśniejszej od słońca” było nieustannie odnawiane przez szczere pragnienie Łucji, Franciszka i Hiacynty, aby coraz bardziej kochać Boga, Maryję i człowieka. Wszystkie sprawy dnia powszedniego, upokorzenia doznawane podczas niekończących się przesłuchań, cierpienia i choroby, dzieci ofiarowały Bogu w intencji nawrócenia grzeszników oraz jako wynagrodzenie za zniewagi wyrządzane Bogu i Niepokalanemu Sercu Maryi.
Głoszenie i niesienie niezmierzonego światła tajemnicy Bożego miłosierdzia, objawionej przez Jezusa, Syna Bożego, i Maryję, a powtórzonej w Fatimie, było kontynuowane przez siostrę Łucję. Karmelitanka z Coimbra nieustannie powtarzała prośby Maryi o podjęcie pokuty, modlitwy i nawrócenia poprzez adorację Boga, o rozważanie tajemnic życia Jezusa w modlitwie różańcowej, o poświęcenie świata Niepokalanemu Sercu Maryi oraz o zadośćuczynienie Bogu przez nabożeństwo pierwszych sobót, które przyniesie ludziom obiecane wyzwolenie, wewnętrzny spokój i pokój na świecie.